14-04-18

Toen radio de muziek uitvond (1)

Toen radio de muziek uitvond

Een monsterhit dankzij... nylonkousen

 

Zeezenders, offshore radio, piraten. De begrippen zijn, ondanks het feit dat het fenomeen al enkele decennia niet meer bestaat, nog latent aanwezig. Niet enkel in deze mediakrant, ook nogal wat radiostations die oog en oor hebben voor radiogeschiedschrijving ontdekken of laten hun luisteraars (opnieuw) kennis maken met fenomenen als Radio’s Caroline, London, Veronica, Noordzee, Atlantis, Mi Amigo… Even vaak kijken jonge mensen hoofdschuddend en onbegrijpend op van dit soort  verheerlijking. Die ouwe mannen met hun radio’s op bootjes?

Maar is het wel een vorm van nostalgie? Gaat het om de bootjes? Om het avontuur dat een radiostation vanop zee uitstraalde? Voor een deel wel natuurlijk, maar net zo goed voor een flink deel niet. Eigenlijk draaide het allemaal om de… muziek, net zoals vandaag trouwens. Wat dat betreft is er niks veranderd. Zonder muziek is er geen radio. Het omgekeerde geldt ook, maar minder dan weleer. De grote verdienste van de zeezenders is het feit dat ze die ‘muziek hebben uitgevonden’. De bootjes waren een noodzakelijk kwaad, meer niet.

Veronica-Borkum.jpg

Het eerste wat opvalt bij zeezenders is hun enorme populariteit. Voor de Benelux-kust werden Radio Veronica, Radio Noordzee Internationaal, Radio Atlantis en Radio Mi Amigo ontegensprekelijk door vele miljoenen mensen beluisterd. Een fenomeen dat onbekend was tot de eerste helft van de jaren zestig. Tot het opduiken van de zeezenders waren enkel een klein radioprogramma’s populair geweest. De publieke radio bracht af en toe een uitzending met ‘ nieuwe grammofoonplaatjes’ waarin jazz, crooners, rock & roll, be bop, country en doo whap gemixt werden.

Een zeezender deed het continu en gaf popmuziek een kans. Dit alles in een aangepaste vormgeving. Deejays improviseerden, er werden jingles gebruikt, het optimisme straalde van de antennes. Offshore radio was happy radio! Luisteren deed je plots niet meer per programma, je zette de radio aan, op een willekeurig tijdstip, en iedere keer waren er die muziek en die sfeer. Razendsnel voorzagen de offshore stations in een behoefte. Een unserved audience was gevonden… Zowat iedereen dus. De invloed van de zeezenders op de ontwikkeling en de definitieve doorbraak van de popmuziek is dan ook fenomenaal groot geweest.

Het is uiteraard alweer enkele decennia geleden dat op de Vlaamse FM-band alleen BRT 3, het klassieke programma van de publieke omroep, te horen was. Op de middengolf pruttelden BRT 1 (nieuws & informatie) en BRT 2, de gewestelijke zender(s). Daarnaast was er enkel het grote nationale niets. Niet onlogisch dat Vlamingen toen massaal naar het ‘buitenland’ luisterden. Eerst naar Luxemburg, later naar Nederland en Engeland…

Barry-Aldiss.jpg

 

Eind vijftiger jaren waren er op onze nationale omroepen bedroevend weinig programma’s met populaire muziek te horen. Gelukkig was er RadioLuxemburg dat overdag Nederlandstalige programma’s uitzond (en waar later mensen als wijlen Stan Haag en Nand Baert presenteerden). Uiteraard waren er ook de Engelstalige uitzendingen ’s avonds. Al waren die niet echt van ‘ons’, toch werd de internationale ‘Top Twenty’ van Barry Alldis in de gehele Benelux heel druk beluisterd. Met de komst van Radio Veronica, gestart in 1960, moest Radio Luxemburg een flink deel van zijn populariteit aan de zeezenders afstaan. De ontvangst was wat beter en er werd de hele dag in het Nederlands gepresenteerd.

Toch leek het station nog erg op de toenmalige publieke omroep, maar dan eentje met reclames. Veel korte programma’s, een vleugje populaire pianomuziek, geen jinglepakketten. Keurig pratende presentatoren die hun teksten op voorhand uitschreven. Maar Veronica maakte wel al hits! In 1961 was het station verantwoordelijk voor een monsterverkoop van ‘Rocking Billy’ en ‘Afscheid van een soldaat’ van Ria Valk. Ook Willy Schobben scoorde in die tijd een enorme hit met Happy José (Ching Ching). Niet in het minst te danken aan een reclamespot voor nylonkousen (Nur-Die), waarvan het nummer als achtergrondmuziek gebruikt werd!

Artiesten als Cliff Richard, Elvis Presley en Connie Francis werden ongekend populair en bleven het omdat Radio Veronica hun platen bleef draaien. Wekelijks werden er tientallen ‘shows’, ieder zo’n vijftien minuten lang, uitgezonden waarin nummers van één bepaalde artiest te horen waren. In 1964 was er iedere week op maandagavond de Cliff Richard Show, gepresenteerd door Cees van Zijtveld.

Artiesten die in Engeland hun nummers nergens kwijt konden, op het eiland waren er (nog) geen commerciële stations, werden door Veronica tot achtmaal per dag gedraaid. Dit was onder andere het geval voor ‘Not resposible’ van Helen Shapiro en ‘If my pillow could talk’ van Connie Francis.

Wordt vervolgd

radiovisie-logo-klein.png.jpg

 

 

Tijdsbalkje rood.gif

 

00:00 Gepost door Pieter Van Banden in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.