29-09-17

BBC RADIO 1 OPVOLGER VAN BRITSE OFFSHORE RADIO

BBC RADIO 1 OPVOLGER VAN BRITSE OFFSHORE RADIO

 

- Bazen bevreesd voor de komst van… vrouwelijke dj’s
 
 
Dit weekend bestaan BBC Radio 1 en BBC Radio 2 een halve eeuw. One was de ontegensprekelijke opvolger van Radio London. Een gelijkaardig format, tal van dj’s die uit de offshore radiowereld werden geplukt en jingles die naast het befaamde Big L-pakket hadden gelegen. Waarmee de Britten het in alle opzichten beter deden dan de Lage Landers die na het verbieden van hun zeezenders niét voor een alternatief zorgden.
 

3023573-1390af178d6d622d26b87f4bfc578e17.jpg

 
Maar in tegenstelling tot wat wordt gedacht verliepen de oprichting en de beginperiode van BBC Radio 1 niet echt van een leien dakje. Groeipijnen door beperkte financiële middelen en een strenge controle op de creativiteit waren serieuze obstakels voor erkenning bij het grote publiek. Een terugblik op een woelige omschakeling ‘van zee naar land’, zowat een halve eeuw geleden.
 
VAN OUD NAAR NIEUW 

Het legale antwoord als alternatief op de uiteindelijk verdreven zeezenders was het gevolg van een nooit eerder geziene herstructurering bij de Britse openbare omroep. Het eerdere ‘light programme’, dat bestond uit een samenraapsel van verschillende stijlen van jazz, musical, swing en een beperkt aanbod popmuziek, werd in de nacht van 29 op 30 september 1967 door Roger Moffat definitief afgerond. Meteen werd een punt gezet aan de oubolligheid van de BBC.

De daarop volgende dag werden er ter vervanging twee stations, BBC Radio 2 en BBC Radio 1 geïntroduceerd. Paul Hollingdale effende als allereerste ochtendpresentator het pad voor Tony Blackburn die met ‘Flowers in The Rain’ van The Move om 08:00 uur (Benelux-tijd) het verlengstuk van de zeezenders uitzette. Aan belangstelling en nieuwsgierigheid was er geen gebrek.

 

3023573-4c0625d9fe3c58b70a277ae626720e3e.jpg

 
AANKLOPPEN BIJ DE VIJAND 

Ofschoon deze radiorevolutie breed in de media werd uitgesmeerd, beseften weinigen dat de BBC tijdens de voorbereiding een heel gebrekkige kennis had van het reilen en zeilen van Caroline, Big L, 270 en co.  Vandaar dat Johnny Beerling op pad werd gestuurd om de geschikte dj’s te vinden. Zijn speurwerk leidde hem naar Radio London. Er werden onmiddellijk onderhandelingen met de populairste jocks aangeknoopt. 

De daarop volgende auditie, waarop zich 120 sollicitanten meldden, leverde het voorspelbare resultaat op: tien medewerkers van ‘Big L’ waaronder Ed Stewart en twee mensen van Caroline North, Mike Ahern en Emperor Rosko, voldeden aan het gewenste profiel. Een jingle-pakket van PAMS uit Dallas en een thema gecomponeerd door de ooit geboycotte producer van de Beatles George Martin zorgden voor een flitsende vormgeving.  

 
STRENGE REGELS 

Wie van de nieuwkomers dacht dezelfde losse stijl van presenteren te kunnen hanteren, keek zeer raar op. Keith Skues, die al één en ander gewend was, bestempelde de verplichting om vooraf geschreven scripts als ‘een enorme belemmering’. De aanpak van de eindregisseur met tijdsgebonden interventies leverde bizarre taferelen op. Een volledig contrast dus met weleer toen de dj’s zelf het verloop van de shows bepaalden. Anderen behielden hun ‘piratenbloed’ en leefden zich ongedwongen en tot algemeen jolijt wèl volledig uit. Naarmate BBC Radio 1 evolueerde werd dit rigoureuze beleid gelukkig afgezwakt en ontstond er een grotere vrijheid.

 

 

SEKSISTISCH

De BBC had overigens nogal wat vooroordelen. Zo overheerste de angst over de mogelijke komst van… vrouwelijke collega’s. Men vreesde voor de luistercijfers. Journaliste Annie Nightingale trok meermaals tegen deze verregaande vrouwonvriendelijkheid van leer. Haar klachten verdwenen niet in dovemansoren en leidden in 1970 tot de toevoeging van ‘femels’ aan het team. De komst van Janice Long, Jackie Brambles, Zoë Ball, en Sarah Cox bevorderden het evenwicht in het personeelsbestand.

 

 

DE VERKEERDE VERSCHUIVING

De liberalisering van de FM-band in de jaren ’80 was de start van meer uitbreidingsmogelijkheden. Naast de gevestigde waarden als Simon Bates en John Peel kregen aanstormende talenten als Bruno Brookes, Simon Mayo en Marc Goodier doorgroeimogelijkheden. Voldoende namen dus om met een volledige programmering de klok rond uit te zenden. Door deze explosieve groei verwaterde echter de hoofdopdracht van BBC Radio 1 namelijk de promotie van de hedendaagse popmuziek. Deze ergernis mondde in de bekende schoonmaakoperatie van 1994 uit… Maar dat is een ander verhaal.
 
Filip Van Molle
 

3023573-54582bd2656dbeb44edfcbd2db8d91ba.jpg

 
 
Tijdsbalkje rood.gif

00:00 Gepost door Pieter Van Banden in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.