08-12-14

Maxi-versies = meer muziek

Maxi-versies = meer muziek

.

Long version, maxi version, extended mix, 12-inch remix… als liefhebber van de betere jaren tachtig-pulp zijn dat termen muziekliefhebbers hun mijn hart sneller doen kloppen. Je favoriete muziek kan immers niet lang genoeg duren. Een creatief gemaakte maxiversie van een mooi nummer is dan ook simpelweg verlengd genot.

.

naamloos.png

.

De maxiversie begon te floreren nadat eind jaren zeventig de maxisingles in opkomst kwamen: singles op lp-formaat die meestal op 45 toeren werden afgespeeld. Het belangrijkste voordeel daarvan was dat de groeven breder gesneden konden worden (waardoor een betere geluidskwaliteit ontstond), maar samenvallend met de opkomst van het discogenre werd het formaat ook steeds meer gebruikt om extra lange mixen op te zetten waar men in de clubs op kon dansen. Niet veel later begonnen ze  (eveneens binnen andere muziekstijlen) ook een commercieel fenomeen te worden.

.

Wat zo aanspreekt in deze 12-mixen? Er gaat toch niets boven een heerlijk uitgesponnen stuk van je favoriete muziek? Een creatief gemaakte maxiversie stelt de luisteraar bovendien in staat elementen in de muziek te horen die eerder niet duidelijk waren: een onbekend instrumentaal stuk, een andere opbouw of zelfs een complete extra zanglijn. Voor de fan is een lekker lange mix een ultiem genot.

.

Hemels voor de liefhebbers dus, maar ongetwijfeld een minutenlange strijd voor degenen die niet van de betreffende muziek houden. En ook de uitvoerende bands hadden het niet altijd makkelijk: zo klaagde Duran Duran-drummer Roger Taylor (niet te verwarren met zijn collega bij Queen) in een Classic Albums-documentaire dat hij een hekel had aan het opnemen van 12 inch-versies, omdat de band waarde hechtte aan het live inspelen van partijen en destijds nog niet de technische mogelijkheden had om fouten te corrigeren.

.

In de praktijk kwam het er dus op neer dat hij een drumpartij van misschien wel acht minuten foutloos moest inspelen. Een dergelijke werkwijze leidde er in ieder geval wel toe dat de resulterende versies echt wat toevoegden aan het origineel, zoals dat bij de maxi-opnames van Duran Duran zeker het geval was. Dat kan niet voor alle bands gezegd worden: soms werd er zo slecht geknipt dat instrumenten ineens wel heel abrupt uitvielen of binnenkwamen.

.

In de loop van de jaren tachtig lieten steeds meer acts hun lange versies maken door externe mixers (liefhebbers herinneren zich ongetwijfeld namen als Jellybean en Shep Pettibone). Deze bleven echter qua sound dicht bij het origineel. Dat veranderde met de opkomst van de housemuziek: de remixcultuur floreerde inmiddels en maxi-singles bevatten vanaf dat moment vaak monotoon voortbonkende mixen waar met een flinke dosis geluk (en een extreem goed muzikaal oor) misschien nog net één element van het oorspronkelijke nummer in teruggevonden kan worden.

.

En dat is jammer. Zeker ook nu de single als fysiek medium zo goed als verdwenen is, lijkt de traditionele maxiversie tot het verleden te behoren. Af en toe verschijnt er nog een leuke. Stromae maakte vorig jaar een topmaxi van zijn hit Papaoutai. Lang leve de maxiversie!

.

Voorbeeldje vindt u HIER !

.

Bericht: Lust for life

.

Radio19 (TB)

.

tijdsbalkje rood 

00:00 Gepost door Pieter Van Banden in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.